Суб’екты прафілактыкі Лельчыцкага раёна вялікую ўвагу надаюць бяспецы на вадаёмах. Трэба адзначыць, што да гэтай работы падключыліся і нашыя чытачы, якія ўносяць свой асабісты, своеасаблівы ўклад, каб пазбегнуць непрыемнасцей, якія могуць здарыцца на вадзе.
Наша адданая падпісчыца і чытачка Святлана Мядзведзева даслала ў рэдакцыю ліст з вершам, які называецца «Асцярожна на вадзе»:
Квяцісты май надышоў
непрыкметна.
Як заўсёды каля нашае ракі
Адуванчыкі — рыжыя кветкі
Ды блакітныя васількі.
Штогод паўтараецца
высноваю
Ды гучыць не завучана
Кожнай новай вясною
Знаёмае ўсім кукаванне
зязюльчына.
Маладым яна старанна
лічыць дні,
Непаседам — прыгоды,
А людзям старэйшым —
Пражытыя гады.
Кліча рэчка нас употайкі,
Бо неба з сонцам — у вадзе.
Туды накіраваны
нашы позіркі,
Заваражыў лагодны дзень.
Тут столькі
нечаканай радасці,
Расінка — сіні аганёк,
Кавалачкам вясновай радугі
На сонцы бліснуў акунёк.
А дзьмухне вецер —
берагі ракі
Паціху дружна закіпяць.
Ляснік з суседняй імшары
Сюды каня прывёў купаць.
Тут і мы ўжо не ўтрымаліся,
Імгненна плюхнулі ў ваду,
Поўныя бадзёрасці і радасці,
Зусім не думаючы пра бяду.
У рацэ рассыпаліся хто куды,
Ды гучны крык сабраў
нас разам:
— Дапамажыце, я тану,
— крычаў,
Як непрытомны, сябар.
І мы ўсе разам паплылі туды,
Дзе чуўся голас у вадзе,
Хацелі ўратаваць
наперакор бядзе,
Ды не паспелі — раптоўна
знікла ўсё,
Як бы нічога й не было.
Ды раптам бачым:
Над вадой ляснік з’явіўся,
На руках сябар наш жывы,
А твар лесніка
радасна свяціўся,
Адкрыта, шчыра, ад душы.
Лесніку мы надта ўдзячны —
Герой дый годзе чалавек.
Яго ўчынак вельмі значны,
Застанецца ў памяці навек.
А наш герой каня пагладзіў,
Як бы хвалячы яго.
За што?
Пэўна, за цярпенне і цяпло.
Ляснік і конь зніклі раптоўна,
Сціпла так, як і прыйшлі,
А ўрок пакінулі цудоўны
І след прыстойны на зямлі.
Наш сябар шчыра расказаў,
Што ў гэтым месцы
ўжо ныраў,
Было весела, забаўна.
Калі ж з’явілася тут яма?
Трэба купацца ў знаёмым
месцы,
Дзе меней зарасляў і ціны,
Дзе бераг чысты і бяспечны,
Такі даступны й сэрцу мілы.
Будзь асцярожным на вадзе,
Не жартуй з воднымі
прасторамі,
А каб не апынуцца ў бядзе,
Парады захавай высновамі.
Ёсць на вякі свяцей святое,
Яно даецца адзін раз —
Жыццё сумленнае зямное
Нясі пад небам напаказ.
Напрыканцы паштоўкі аўтар напісала: «Гэту гісторыю паведаміў мне былы вучань (былых, кажуць, не бывае), а я ўвасобіла яе ў верш-папярэджанне».
